Het Belgisch Kinder Kanker Steunfonds vzw

In ons gezin draait alles om verbinding. Met papa (47), ikzelf (44) en onze drie zonen Boyd (25), Yoran (20) en kleine Yanick (7), hebben we een huis vol leven. Hoewel de leeftijden van de jongens ver uit elkaar liggen, zijn we een hechte eenheid. Maar op 18 februari 2021 werd die eenheid op de zwaarste manier op de proef gesteld. We kregen de diagnose die elke ouder vreest: onze toen 2-jarige Yanick had leukemie. Vanaf die dag veranderde alles. Bovendien was het midden “corona” , we konden met onze Yanick nergens heen voor een ontspannend moment (niet bij anderen mensen komen, geen dierentuin, geen bioscoop en binnenspeeltuin ) dit bezorgde mij zeer zware angststoornissen.

In de storm van ziekenhuisbezoeken en behandelingen leerden we hoe essentieel steun van buitenaf is. Via de ouders van 'Spider SIEM(*) ' kwamen we gelukkig in contact met het Belgisch Kinder Kanker Steunfonds (B.K.K.S.). Yanick kreeg sondevoeding maar “Spider Siem(*) prikkelde hem met wat chips …dat wou Yanick toch weleens proeven en zo leerde Yanick terug eten.

Wat B.K.K.S. voor ons betekent, is bijna niet in woorden te vatten. Het is simpelweg een toppie organisatie. Ze zijn er niet alleen voor de gezinnen met een 'kanjer' die volop in de strijd zitten, maar ook voor de gezinnen van 'sterrenkanjers'. Naast financiële steun die zij bieden, zorgen ze voor iets wat misschien wel even belangrijk is: ademruimte. Door de ontspanningsmomenten en de bijeenkomsten met lotgenoten voelen we ons begrepen en minder alleen in dit zware traject.

Aan andere ouders die in hetzelfde schuitje zitten, wil ik zeggen: aarzel niet. De drempel bij B.K.K.S. is heel laag; je vindt er direct een luisterend oor en een helpende hand. Daarom doe ik als kanjer-mama ook een warme oproep aan iedereen — particulieren, bedrijven en verenigingen — met een hart op de juiste plaats. Steun B.K.K.S. Jullie giften gaan rechtstreeks naar jonge patiënten en hun families die het op dat moment zo hard nodig hebben.

Ik hoop dat de sociale diensten in ziekenhuizen deze organisatie ook actief gaan voorstellen. Het is nu helaas nog te vaak zo dat er met geen woord over B.K.K.S. wordt gerept, waardoor gezinnen de weg naar deze hulp niet of veel te laat vinden. In een strijd als deze is alle steun welkom, en niemand zou die kans mogen missen.

Nog steeds ben ik overbezorgd en bang dat Yanick deze vreselijke ziekte (leukemie) opnieuw zou krijgen.

Dank jullie wel B.K.K.S om hulp en steun te bieden , ook wanneer wij als ouder het even moeilijk hebben, mogen wij altijd telefonisch contact opnemen en vertellen over ons verdriet en angsten waarmee wij worstelen.